πιτσιλιές

Δεσμοί παθογόνου

Ροζιασμένα πέταλα λιμνάζει το αίμα
ρουφάει την πληγή
καθώς στοιβάζεται
στα χείλη
αψηφώντας τη βαρύτητα.
Ξαναμμένα μάτια, δακρυσμένα χείλη.

Άρρωστα υπομένει το επόμενο χτύπημα.

Μεθοδική


Τα μηλίγγια μυρμηγκιάζουν
πάλλονται
και ξεσπούν
τελικά, σε μια έκρηξη
τυραννισμένου εγκεφάλου
-σκέψου τα δέρματα, σκίζονται
ηχηρά
ξερνούν στους τοίχους
του ολοφώτεινου διαδρόμου,
κίτρινο το αίμα
στολίζει τους κροτάφους σε τρυφερά
αυλάκια
έως τη βάση του λαιμού,
και μια απόπειρα μεθοδικής Νιρβάνας
συμβαίνει
χαράσσεται ξανά
στην πέτρινη προτομή
-ανατριχιαστικά-
που μου χαρίστηκε για πρόσωπο.

optasia


Πνίγηκε στα πόδια της
και γέμισαν με σπίθες από αίμα νερουλό
γεμάτο πίκρα
και σάλιο
κόκκινο σάλιο.
το δέρμα συθλίβεται στα δόντια
καθώς το πρόσωπο γλιστράει ανάμεσα στα γόνατα.
Η ράχη λυγίζει
κροταλίζοντας
κάθε
"κρακ"
μια στιγμιαία υπόνοια ηδονής
Ικανή να δώσει νόημα στην ευτελή δικαιολογία της ζωής της.
Μοιάζει αξιολάτρευτη.

Δε μυρίζει θάνατο, μόνο χρώμα.

Μαρτυρίες 1


(Είδα μια όμορφη νεράιδα να κυκλοφορεί στη σάρκα μου σαν υγρό βαμβάκι.)
 Λύγισα τα γόνατα στο γλιτσιασμένο ταβάνι, κι ευχήθηκα να μείνω εκεί για πάντα,
ακίνητη,
σα μούμια νεκρή,
να μη με αγγίζει η γη που γυρίζει,
κι ο εμετός μου,
και να μην επηρεάσω άλλο την τροχιά της.
Ή τουλάχιστον έτσι μου ψιθύρισε.

Μαρτυρίες 2


Τα δάχτυλά του ήταν βρεγμένα, με κολλημένη την άμμο επάνω τους, κι αυτή έμπαινε μέσα της και τριβόταν στα τοιχώματα σκληρά, βίαια, ζαρώνοντας τη σάρκα στο πέρασμά τους και πληγώνοντας τη σε κάθε σύσπαση των μυών του μουνιού της.
 Είχε ένα αναποφάσιστο χαμόγελο και τα μάτια κλειστά, κι εκείνος έσφιγγε και δάγκωνε τα χείλη του από έξαψη.Το βλέμμα του έλαμπε, εξέπεμπε όλη τη συσσωρευμένη διαστροφή, ολοφάνερα τον πρόδιδε στην ερημιά τριγύρω...
 Τα ουρλιαχτά της είχαν κοπάσει από ώρα, κι αυτό δεν τον ευχαριστούσε ιδιαίτερα, σάλια που δε μπορούσε να συγκρατήσει θα λέρωναν το ακριβό του πανωφόρι...

Για τον π.

 Θα κυλιστώ στην αμαρτία αγκαλιά με μερικές παλιές φωτογραφίες-προέκταση της ζαρωμένης παλάμης μου- να με κοιτούν και να σκύβουν το κεφάλι από ντροπή.
(Σας προσκαλώ!)η αγκαλιά μου είναι ανοιχτή, αλλά στάζει ματαιότητα και βρωμάω λίγο.
Το ξέρω ότι κανείς δε με σκιάζεται, δείχνω τόσο καθώς πρέπει. Τώρα, μόνο οι νεκροί με γνωρίζουν κρυφά, ο εγωισμός τους με εκνευρίζει...με βουρκώνει να το σκέφτομαι.
 Και οι ζωντανοί κατέχουν πάντως προχωρημένες ιδιότητες-ηλιθιότητα και περιέργεια...Προκαλώ με τη γύμνια μου, παραδέχομαι όμως και το αντίκτυπο που έχει αυτό στη ρημαγμένη μου ψυχή.

Αποσπασματικά μόνο...

...Όποιος διέσχισε όλες τις θάλασσες, δε διέσχισε παρά τη μονοτονία του εαυτού του. Έχω κιόλας διασχίσει περισσότερες θάλασσες από όλους. Έχω κιόλας δει περισσότερα βουνά από όσα υπάρχουν στη γη. Έχω κιόλας περάσει από πολιτείες περισσότερο από υπαρκτές και τα μεγάλα ποτάμια του πουθενά κυλούσαν, απόλυτα, κάτω από το ρεμβαστικό μου βλέμμα. Αν ταξίδευα, δε θα αντίκριζα παρά τη θαμπή απομίμηση αυτών που είδα χωρίς να ταξιδέψω...

Η παρουσία των άλλων-που βρίσκει κάθε στιγμή τόσο απροετοίμαστη την ψυχή μου- μέρα με τη μέρα γίνεται περισσότερο επώδυνη και αγχογόνα. Ανατριχιάζω στην ιδέα ότι πρέπει να τους μιλήσω. Αν δείξουν ενδιαφέρον για μένα τρέπομαι σε φυγή. Στο βλέμμα τους αναπηδώ.

Ο αυνανιστής είναι για την ακρίβεια η τέλεια έκφραση της ερωτικής λογικής...


Φ.Π. "Το βιβλίο της ανησυχίας"